20 januari 2010

#20-01-10 Schoorl = glad

Schoorl = glad



Ondanks dat de dooi toch al een aantal dagen flink tekeer gaat is het toch nog glad....zo ondervond ook onze speciale verslaggever die, speciaal voor jullie, zijn leven in de waagschaal legde en het Schoorlse parcours betrad....

Vanmiddag begonnen aan een rondje Schoorl. Hier en daar liggen sneeuwresten op de singletrack. Het lijkt wel te gaan als ik precies tussen de stukken ijssneeuw stuur. De beklimming van de Schoorlse nok gaat uitstekend, er ligt nauwelijks ijs. Ik zet de afdaling in en ook die is goed te rijden, maar dan kom ik de bocht om en daar verandert de afdaling in een ijsbaan. Het ziet er niet best uit vind ik en goede raad is duur. Remmen staat gelijk aan glijden en doortrappen lijkt me suicidaal. Ik rem voorzichtig en zoek de kant op. Mijn fiets loopt al remmend vast in de berm, ik rem krachtiger of god mag weten wat ik doe, maar ik zie mezelf over mijn stuur vliegen. In een reflex probeer ik de fiets een zwiep te geven, er los van te komen en ik zoek naar een zacht stuk waar ik kan vallen. De val is mooi. Ik bezeer niets in de zachte aarde. Mijn fietsframe landt echter op mijn hoofd en ik prijs mezelf gelukkig dat ik een helm draag. Daar is hij voor bedoeld!
 
Als ik overeind krabbel komt de volgende biker de hoek om. Als een deja vu, zo sta ik ernaar te kijken. Ook deze man kiest ervoor om in de aarde te landen. Hij kantelt als het ware met fiets en al langs de zijkant naar beneden. Het komt goed, hij krabbelt overeind en zonder te groeten passeert hij me terwijl hij de helling afloopt.
Daar komt nummer drie. Ik zie de twijfel in zijn houding, maar deze man zet door. Hij slingert vervaarlijk naar beneden. Winterse resten kraken en dan hoor ik een schreeuw. Remmen piepen. Inmiddels beneden staat er toch een boom in de weg. De fiets raakt de boom, maar de man lijkt ernaast te vallen. Dan blijft het stil. Man en fiets liggen roerloos naast de boom. Met mijn fiets loop ik naar beneden om te kijken hoe het met de man gaat. Moet ik zo meteen 112 Bellen? Hij beweegt als ik nader: "fuck," stoot hij uit en daarna hij staat op. In zijn gezicht zie ik bloed en modder. Hij vraagt of ik een beschadiging aan zijn neus zie, maar ik zie niets. Een dubbele bloedneus met een veeg modder zie ik wel. "Kijk," zegt hij en hij wijst naar beneden "die stronk miste ik op een haar na, dat is mazzel." Hij draagt geen helm zie ik. Dat is zeker mazzel denk ik, dat had veel slechter kunnen aflopen. Goed, ik heb er voor nu genoeg van. Half fietsend en lopend zoek ik het fietspad op. Zaterdag maar weer eens kijken. Op naar huis, naar mijn Tacx.  

Gepubliceerd door Erik | Permalink

© mtb noordwest9