30 november 2009

#30-11-09 uit de oude doos

Uit de oude doos

Ergens op een stoffig schijfje van 19 november 1996 kwamen we onderstaand artikel tegen, ruim 13 jaar geleden.



Vijftien kilometer afzien in het duingebied van Schoorl

Het bos is nat. Het pad van een meter breed zompig en slipperig. Het achterwiel van de fiets glipt geregeld weg. Om de klim naar boven te kunnen halen moet er nog een keertje worden aangezet. Op de pedalen, in het spoor van boswachter Frans Nieuwenhuizen, op een degelijke damesfiets. Een verkenning van de nieuwe mountainbike-route door het Schoorlse duingebied. Vijftien kilometer lang afzien.

Het aantal mountainbikers in het Schoorlse duingebied is de afgelopen jaren sterk toegenomen. De fietsers bleven echter niet rijden op de fietspaden. De mountainbike is gemaakt voor het terreinrijden, dus weken ze uit naar wandelpaden in het duingebied. Wandelaars en terreinfietsers raakten geregeld in conflict. Ook ruiters waren de mountainbikers liever kwijt dan rijk.

Staatsbosbeheer heeft vervolgens besloten een mountainbikeroute uit te zetten door het duingebied. De route moest uitdagend genoeg zijn, om te voorkomen dat de mountainbikers alsnog hun eigen route uitstippelen. De boswachters wilden niet over een nacht ijs gaan. Ze staken hun licht op bij andere terreinen van Staatsbosbeheer, hoe daar de zaken waren geregeld.

Ondanks die voorbereiding werd tijdens de aanleg van de baan duidelijk dat de verschillende groepen recreanten niet helemaal gescheiden konden worden. Op tien plaatsen kruiste de mountainbikeroute een ruiterpad. De fietsers die de route al in gebruik hadden genomen, hadden al snel mot met de ruiters in het duingebied.

Staatsbosbeheer wijt de incidenten mede aan het gegeven dat de baan nog niet klaar was. De kruisingen met wandel- en ruiterpaden waren nog niet aangegeven met waarschuwingsborden. Bovendien moest het groen nog worden gedund, zodat de punten een stuk overzichtelijker worden. De komende dagen legt Staatsbosbeheer de laatste hand aan die afrondende werkzaamheden.

Het eenrichtingstrace begint en eindigt bij de duinrand achter het Witte Huis in Aagtdorp, daar waar de Duinweg en het fietspad, de Postweg, bij elkaar komen. Een spoor van een meter breed loopt tussen het geboomte steil omhoog. Boswachter Frans Nieuwenhuizen rijdt met zijn terreinfiets in een klein verzet omhoog. De klim door het zand is zwaar.

De route is deels aangelegd over sleeppaden, waarlangs gekapt hout wordt afgevoerd. Ook de bestaande crossbaan is in de route opgenomen. Waardevolle stukken bos zijn gemeden. De boswachter vindt het de mooiste route van Nederland. Maar niet iedereen is daar even blij mee. Zo heeft de politiek in Schoorl al de vrees geuit dat de route meer mountainbikers zal aantrekken. Staatsbosbeheer ziet echter geen andere mogelijkheden om terreinfietsers en de andere recreanten uit elkaar te houden. Frans Nieuwenhuizen: "Staatsbosbeheer heeft behalve natuurbeheer ook recreatie als doelstelling. Mensen vergeten dat weleens. Los daarvan is de mountainbikeroute gewoon noodzakelijk, omdat het anders uit de klauwen loopt." De boswachter knijpt in de remmen als het fietspad een ruiterpad kruist. "De boompjes worden weggehaald om het kruispunt overzichtelijker te maken. Je kunt duidelijk zien wanneer er ruiters naderen. De mountainbikers moeten voorrang geven aan 'gewone' fietsers, wandelaars en ruiters." Maar als mountainbikers die regel aan de laars lappen, houdt het ook voor Staatsbosbeheer op, beaamt Nieuwenhuizen.

Over verdraagzaamheid gesproken. De boswachter heeft de laatste weken al heel wat telefoontjes gehad. Met name van ruiters, die zich afvroegen wat de mannen van de Schoorlse boswachterij had bezield om een pad aan te leggen voor die pest-fietsers, bij hun ruiterpaden. "Ik heb daarop maar geantwoord dat er ook pest-ruiters zijn. Achteraf moesten ze dat ook toegeven. Ik denk dat iedereen aan elkaar moet wennen. Het is allemaal nog nieuw."

De fietstocht gaat verder, zo goed en zo kwaad als het kan. De route is voor een fiets met brede banden en twintig versnellingen met flinke inspanning te doen. Op een gewone fiets is het een martelgang. De route loopt langs steile hellingen, zodat een stuurfoutje kan leiden tot een buiteling van een meter of tien. De fietser komt van alles tegen: grote boomwortels, kuilen van vijftig centimeter, snelle afalingen en beklimmingen waarbij de fietser tot op de bodem moet gaan.

De route loopt over een afstand van 650 meter over een gewoon fietspad. De mountainbikers moeten hun snelheid op dat stuk aanpassen. Op het vijftien kilometer lange parcours zijn wedstrijden verboden. Staatsbosbeheer wil zo ongelukken voorkomen. De mountainbikeroute wordt zaterdag officieel geopend. De boswachter benadrukt het nog maar eens. "De mooiste van Nederland."

De mooiste van Nederland, klopt nog altijd als een bus..zelfs na 13 jaar.

groeten
Team NW9


Gepubliceerd door Erik | Permalink

© mtb noordwest9